(PL) Droga krzyżowa z bł. ks. Sopoćką

W Panu Jezusie, przyjmującym krzyż na barki swoje, widzimy Króla i Pana ponad wszystkimi panami, który rozproszy ciemności ducha, oświeci nas swoją wiarą, uświęci nas swoją łaską i pociągnie wszystkich ku sobie, szczególnie tych, którzy za przykładem Mistrza dzielnie i mężnie dźwigają krzyże w swym życiu. A któż z nas nie dźwiga krzyża? Całe nasze życie jest pełne cierpień i nędzy: choroby i smutki, ubóstwo i wzgarda, niepowodzenie i zapomnienie, wojny i głód, klęski, pokusy i wreszcie śmierć – oto nasze codzienne krzyże, a szczególnie w dobie obecnej. Musimy dźwigać te krzyże czy chcemy, czy nie chcemy. Ale zamiast dźwigać z narzekaniem, przyjmijmy je jak nasz Zbawiciel z radością, patrzmy na nie jako na środek do odpokutowania za grzechy nasze, do zadośćuczynienia za grzechy dusz w czyśćcu cierpiących, do nawrócenia grzeszników. Przez krzyże życia naszego stajemy się towarzyszami Chrystusa, podobnymi do Niego w cierpieniach.

(z Wprowadzenia).